thumb|Wyrzutnia systemu Patriot PAC-3, jednego ze współczesnych systemów obrony przeciwrakietowej Obrona przeciwrakietowa (, ballistic missile defense, BMD) – ogół systemów, technologii i działań służących do wykrywania, śledzenia, przechwytywania i niszczenia atakujących pocisków balistycznych w poszczególnych fazach ich lotu. Obejmuje zarówno obronę terytorium państwa przed rakietami międzykontynentalnymi (obrona strategiczna, ang. national missile defense), jak i ochronę sił zbrojnych na teatrze działań przed pociskami krótkiego i średniego zasięgu (obrona teatru, ang. theater missile defense).

Obrona przeciwrakietowa stanowi jedno z najtrudniejszych wyzwań technologicznych w dziedzinie uzbrojenia i od lat 60. XX wieku jest przedmiotem debaty strategicznej o wpływie systemów obronnych na stabilność odstraszania nuklearnego.

Historia Wczesne programy Prace nad obroną przeciwrakietową rozpoczęły się w Stanach Zjednoczonych w końcu lat 50. XX wieku wraz z programem Nike Zeus, pierwszego systemu zdolnego do przechwycenia głowicy balistycznej. Program przeszedł kolejne iteracje: Nike-X, Sentinel i .