Żelazna Kopuła (Iron Dome) przechwytuje pociski i rakiety krótkiego zasięgu (4–70 km), Proca Dawida (David's Sling) zwalcza zagrożenia średniego zasięgu (40–300 km), a system Arrow w wersjach Arrow 2 i Arrow 3 przechwytuje pociski balistyczne w atmosferze i poza nią.
Obrona przeciwrakietowa NATO Na szczycie w Lizbonie w 2010 roku NATO włączyło obronę przeciwrakietową do katalogu misji sojuszu. Głównym elementem jest amerykański European Phased Adaptive Approach (EPAA), obejmujący lądowe bazy Aegis Ashore wyposażone w pociski SM-3: w Rumunii (Deveselu, operacyjna od 2016 roku) i Polsce (Redzikowo, operacyjna od 2024 roku). System jest oficjalnie ukierunkowany na zagrożenie ze strony Iranu, lecz Rosja traktuje go jako wymierzony we własny potencjał odstraszania.
Na szczycie w Waszyngtonie w lipcu 2024 roku NATO ogłosiło osiągnięcie wzmocnionej zdolności operacyjnej (ang. Enhanced Operational Capability) obrony przeciwrakietowej sojuszu.