Podczas odwrotu żołnierze walczą o miejsca w pociągu. Janko jest śmiertelnie ranny i umiera na rękach Żywagi i Lary. Pielęgniarka znajduje w kieszeni chłopaka niewysłany list do ukochanej o imieniu Katerina. Po raz pierwszy, właśnie Jurij i Lara otwierają przed sobą serca, ale ponownie się rozstają. Ona powraca do rodzinnego Juratina pod Uralem. Żywago do Moskwy, do żony, syna i teściów. W chaosie ewakuacji Pasza zabija strzałem dowódcę, Gintsa. Nie będzie już więcej przelewana „Na śniegu krew” w imię bezcelowej wojny. Od tej pory on i zbuntowani żołnierze będą walczyć o „prawa zwykłych ludzi”.
Kiedy Jurij wraca z frontu w Moskwie trwa już rewolucja, której celem jest „Doskonały świat”. Rodzina doktora tłoczy się na poddaszu własnego domu, niegdyś wspaniałej rezydencji. Mały Sasza, syn Jurija, który urodził się pod jego nieobecność, traktuje go jak obcego. Wiersze Żywagi stają się obiektem krytyki komunistycznego Związku Pisarzy, bo nie wyrażają się wystarczająco entuzjastycznie o nowej władzy ludowej. Doktor ledwie uchodzi z życiem dzięki wstawiennictwu Komarowskiego, obecnie pracującego dla partii, ale tęskniącego w głębi duszy za burżuazyjną przeszłością – „Skarga Komarowskiego”.