Architektura Budowla została wzniesiona w stylu eklektycznym: z zewnątrz przeważają elementy neogotyckie, a wnętrze było pierwotnie neoromańskie. Jest jednonawowa, z korpusem na rzucie wydłużonego prostokąta. Niższe od niego prezbiterium, które z nawą łączy pełny łuk tęczowy, jest zamknięte trójbocznie. Od południa przylega do niego prostokątna dobudówka.
Kościół został zbudowany z cegły ceramicznej, ułożonej naprzemiennie w wątku główkowym i wozówkowym. Spoinowanie pomiędzy cegłami jest koloru czarnego. Mury wsparto od zewnątrz skarpami, wewnątrz otynkowano i wzmocniono pilastrami. Nad prezbiterium znajduje się sklepienie wielopolowe, zbliżone do konchowego, a kruchta została sklepiona krzyżowo. Nad nawą znajduje się płaski, żelbetowy strop.
Empora obiega świątynię z trzech stron, umownie dzieląc korpus na „nawy boczne” i „nawę środkową”. Jej arkady wyznaczają przęsła „naw bocznych”. Jest ich sześć, przy czym pierwsze przęsła zajmują analogiczne pomieszczenia o rzucie kwadratu: od strony północnej przedsionek ze schodami prowadzącymi na chór, a od strony południowej – zakrystia.