Od 1930 był przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji dla Spraw Organistowskich, pracował też w zarządzie głównym Związku Kaniowczyków i Żeligowczyków.
Podczas okupacji niemieckiej był kapelanem Armii Krajowej. Po wybuchu powstania warszawskiego znalazł się na ul. Senatorskiej (u księdza Stanisława Trzeciaka), skąd 9 sierpnia 1944 został w grupie wyprowadzony przez Niemców. W drodze na plac Teatralny stracił prawą dłoń, kiedy wywiązała się strzelanina między Niemcami i powstańcami. Trafił do szpitala polowego w kościele przy ul. Zakroczymskiej. W dniu 31 sierpnia 1944 szpital ewakuowano i wtedy zapewne zginął (jedna z mniej prawdopodobnych wersji mówi, że zginął w gruzach swojego kościoła na Powiślu). Nieznane jest miejsce jego pochówkuAnzelm J. Sztelnke, Ks. Stanisław Żelazowski (1889–1944), [w:] Przegląd Katolicki, nr 50/1989, s. 7..
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (13 września 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie Kategoria:Kapelani Armii Krajowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Grodzisku Mazowieckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Polscy teolodzy Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1944