Wysoczyzna nad obecną dzielnicą Zbraslav została zasiedlona już w epoce brązu, później na przełomie kultury halsztackiej i kultury lateńskiej w pierwszej połowie VI w. p.n.e., gdy w środkowej partii wzniesienia osiedlili się pierwsi Celtowie, a później w II i I w. p.n.e. również przez Celtów.
Miejsce do zasiedlenia było wybrane optymalnie – położenie na najwyższym wzniesieniu w okolicy, wśród urodzajnych gleb, niedaleko szlaku handlowego i w pobliżu miejsc występowania złota.
Najstarsze miejsce osiedlenia obejmowało obszar 27 ha na szczycie wzniesienia. Obwarowanie składało się z tzw. wilczych jam, fosy wykutej w skale i palisady. Wejście znajdowało się w miejscu bramy "D", położonym 12,5 m ponad dnem fosy wkutej w litej skale. Później grodzisko zostało opuszczone.
Po 200 latach osiedliła się tu kolejna grupa Celtów. W południowo-wschodniej części podgrodzia wybudowano mocną dębową palisadę i kolejne linie obwałowań tak, że najpotężniejsze fortyfikacje znajdowały się w miejscu najmniej obronnym.