Około połowy II w. p.n.e. oppidum było zbudowane ponownie, jak i rozbudowane. Ostatnia przebudowa fortyfikacji całkowicie zmieniła też ich konstrukcję. Linie obronne tworzyły nowo usypane, strome wały, a na ich koronie zbudowano drewnianą palisadę. Zmienił się również sposób dostępu, a miejsce zwane Šance zostało objęte jednolitym systemem obronnym z resztą oppidum. W II w. p.n.e. oppidum osiągnęło swoje maksymalne rozmiary – 118 ha (wg niektórych szacunków nawet 170 ha). Nowe refugium mogło pomieścić do 40.000 uciekinierów z okolicznych wsi. Na stałe mieszkało w nim ok. 1500-3500 osób (obszar grodziska był dość luźno i nierównomiernie zasiedlony). Należy dodać, że w starożytności cały obszar dzisiejszych Czech zamieszkiwało 75-100 tys. ludzi. Domy były najczęściej jednoprzestrzenne, dzielone prostymi przegrodami. Pomiędzy budynkami biegły główne i podrzędne drogi. Niektóre z nich prowadziły do bram wejściowych.