Lex Atinia – nazwa dwóch niepowiązanych ze sobą aktów prawnych obowiązujących w starożytnym Rzymie, nazwanych imieniem któregoś z przedstawicieli rodu Atyniuszy.
Lex Atinia (197 p.n.e.) Lex Atinia de usucapione (dosłownie: prawo Atyniusza o zasiedzeniu) wprowadził w 197 roku przed naszą erą Gajusz Atyniusz Labeo, pretor roku 195. Prawo przyjęte w formie plebiscytu regulowało instytucję zasiedzenia, a więc nabycia tytułu prawnego lub prawa własności za sprawą nieprzerwanego i niekwestionowanego posiadania tejże przez oznaczony czas. Zgodnie z legis Atiniae zasiedzenie nie mogło następować w stosunku dóbr pochodzących z kradzieży ( lub res subreptæ), nawet jeśli ich użytkowanie następowało w dobrej wierze. Lex Julia et Plautia dodatkowo rozszerzyło to obostrzenie na dobra odebrane przemocą.
Lex Atinia (II wiek p.n.e.) Lex Atinia de tribunis plebis in senatum legendis (dosłownie: prawo Atyniusza o umieszczeniu trybunów plebejskich w senacie) wprowadzała trybunów ludowych do senatu rzymskiego.