W tym czasie wielokrotnie również jako stypendysta Görres-Gesellschaft wyjeżdżał w celu prowadzenia badań i przygotowywania habilitacji do Włoch.
W 1932 roku uzyskał habilitację w zakresie historii gospodarczej późnego średniowiecza i czasów nowożytnych. W tym czasie otrzymał stanowisko privatdozenta historii na Uniwersytecie w Monachium. W latach 1933–1935 wykładał na katedrze historii powszechnej w Herder-Institut w Rydze. Pod pseudonimem Peter Weingärtner pisał dla katolickiego czasopisma Hochland. W 1935/36 roku objął katedrę historii gospodarczej w Monachium. Następnie do 1937 był profesorem w Państwowej Akademii w Braniewie w Prusach Wschodnich. W tym czasie ukazała się jego praca Unternehmung und Unternehmensformen im Spätmittelalter und der frühen Neuzeit.
Od 1938 roku otrzymał katedrę historii średniowiecznej i nowożytnej na uniwersytecie we Freiburgu. Tam nawiązał kontakty z ordoliberalnym nurtem Freiburger Kreis, skupionym wokół Gerharda Rittera, Waltera Euckena, Adolfa Lampe oraz Constantina von Dietze. W czasie II wojny światowej był członkiem Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP). Niemniej jednak partia w 1943 zablokowała jego wyjazdy na wykłady zagraniczne, gdyż był zbyt słabo umocowany światopoglądowoBernd Martin: Professoren und Bekennende Kirche.