Rozproszone kości ludzkie były częste w całym osiedlu. Początkowo były one interpretowane jako dowody gwałtownego końca oppidum – jego zagłady w wyniku przegranej wojny. Obecnie przypuszcza się, że stanowią one świadectwo zachowań kultowych – kultu przodków. Szczegółowa interpretacja nie została do tej pory opracowana. Są pewne świadectwa powtórnego pochówku. Niektóre kości, przede wszystkim piszczele, były wyjęte z grobu i przeniesione (jako relikwie?) i zdeponowane oddzielnie, podobnie jak czaszki w pobliżu bram.
Cmentarze Z oppidum związane były dwa cmentarze – "Hundsrucken" i "Steinbichel". Oba były użytkowane od końca IV w. do II w. p.n.e. Cmentarz "Hundsrucken" liczył 22 groby i leżał w obrębie późniejszych fortyfikacji, w północno-wschodniej części oppidum. Prawdopodobnie został on porzucony w czasie rozbudowy osiedla. Cmentarz "Steinbichel" liczył 43 groby i był położony po drugiej stronie rzeki Paar. Oba cmentarze prawdopodobnie służyły elicie oppidum, o czym świadczy duża ilość grobów zawierających broń ("groby wojowników") i bogate wyposażenie grobów kobiecych. Tutaj, podobnie jak w całej południowej Germanii, liczba indywidualnych pochówków jest bardzo mała w porównaniu z liczebnością wszystkich mieszkańców.