Strumień Igelsbach, płynący z południowego zachodu, został przekierowany tak, aby płynął do rzeki Paar wzdłuż wałów. Wcześniej płynął on przez teren oppidum. W ten sposób południowo-zachodnia część wałów posiadała również zewnętrzną fosę„Neue Befunde zur Entwicklung der Kulturlandschaft im Raum Ingolstadt-Manching während der Bronze- und Eisenzeit“, Das Archäologische Jahr in Bayern, Jahrgang 2001, S. 68 ff..
Dokładnie została przebadana brama wschodnia. Jej pierwotny wygląd widać na rekonstrukcji. Z obu stron wybiegały na zewnątrz wały osłaniające dojście do bramy. Konstrukcja samych wrót jest nieznana, gdyż zostały one zniszczone przez ogień w 80 r. p.n.e. – ruiny nigdy nie zostały uporządkowane, co sugeruje że ta droga do oppidum już nigdy nie była użytkowanaSievers: "Manching – die Keltenstadt" S. 109 ff.
Życie w oppidum Manching Niewielkie powierzchnie w obrębie oppidum, zwłaszcza na obrzeżach, były zajęte pod uprawy, jednakże większość produktów żywnościowych była dostarczana z najbliższej okolicy;