Legista (od: – prawa) – określenie powstałe w średniowiecznej Europie, oznacza ono znawcę, czy wręcz wielbiciela prawa rzymskiego.

Legiści mieli duży wpływ na rozwój europejskiego prawa oraz ustrojów politycznych, gdyż po odkryciu Kodeksu Justyniana przez uniwersytet w Bolonii propagowali oni zawarte w nim reguły, przyczyniając się do recepcji prawa rzymskiego.

Legiści byli głównymi doradcami takich władców, jak Ludwik IV Bawarski czy Filip IV Piękny. Dążyli do wzmocnienia władzy monarszej tak we Francji, jak i Niemczech. Interpretując teksty prawa rzymskiego uzasadniali potrzebę istnienia silnej władzy monarszej. Przyczynili się oni m.in. do ustalenia, że elekcja króla niemieckiego nie wymaga zatwierdzenia papieskiego (Norymberga 1323, zjazd elektorów w Rhense koło Koblencji 1338).

Biorąc pod uwagę, że prawo rzymskie było wykorzystywane do celów propagandy cesarskiej, stosunek do prawa rzymskiego we Francji był ambiwalentny i wykorzystywano w tej mierze przychylność tych papieży, którzy chcieli podporządkować sobie władzę cesarza Niemiec. Innocenty III w 1202 wydał dekretał stwierdzając, że król posiada najwyższą władzę w sprawach świeckich. Dekretałem z 1204 ogłosił, że papież nie jest władny orzekać w sprawach lenn.