Jego umiejętności jako grafika sprawiły, że w 1905 roku otrzymał zaproszenie do Salonu Paryskiego.
Powrót do Ameryki (1906–1924) W maju 1906 roku zachorował jego ojciec. Zmarł na statku, gdy obaj wracali do Ameryki. W geście hołdu dla ojca Guy zmienił swój podpis z Guy du Bois na Guy Pène du Bois, którego używał do końca swej kariery artystycznej. Po powrocie do Nowego Jorku rozpoczął pracę w New York American, obejmując w 1909 roku posadę krytyka sztuki. Jako reporter początkowo zajmował się tematyką policyjną, regularnie odwiedzał Jefferson Market Police Court, aby obserwować wzajemne relacje między prawnikami, funkcjonariuszami policji, prostytutkami i przestępcami. Jego prace malarskie inspirowane salą sądową wykazują zmianę stylu: obrazy miały niewielki format, dominowały w nich ciemniejsze barwy i szerokie ruchy pędzla, a twarze i postacie bohaterów cechowały zaokrąglone, wyraziste kształty. W 1911 roku Guy Pène du Bois poślubił Florence Sherman Duncan, która miała troje dzieci z poprzedniego związku. Małżeństwo przysporzyło obojgu problemów finansowych, spotęgowanych narodzinami córki Yvonne w 1913 i syna Williama w 1916 roku. W 1912 roku Guy Pène du Bois zostawił swoją posadę w New York American, by zostać członkiem Association of Painters and Sculptors.