Był zafascynowany interakcjami społecznymi i rolami klasowymi, ale nie interesowały go kwestie protestu społecznego czy próby dokonania zmian politycznych. Jako komentator społeczny, opierający się na tradycji karykatury i komentarza znalezionych w dziełach swoich francuskich poprzedników, Honoré Daumiera i Jean-Louisa Foraina, obserwował wnikliwie współczesne mu społeczeństwo. Po roku 1920 tematyka większości jego prac skupiała się na ludziach ze średnich i wyższych klas w modnych restauracjach i nocnych klubach, często przedstawianych w sposób satyryczny. Interesował go beau monde – świat pieniędzy, mody i statusu, z którym był dobrze obeznany po obu stronach Atlantyku. Malując ten świat na ogół z większą sympatią przedstawiał kobiety niż mężczyzn. Mężczyźni na jego obrazach są upiorni: dwie postacie męskie w czarnych krawatach w Miłośnikach sztuki (1922), ukazane plecami do obrazu, na który pozornie patrzą, dwie postacie w czarnych muszkach na obrazie Ojciec i syn (1929), Portret Roberta Winthropa Chanlera (1915), Lalka i potwór (1914) czy wspomniany wyżej Naciągacz (1919). Natomiast w portretach modnych kobiet Guy Pène du Bois zawarł zarówno swe najgłębsze zrozumienie zarówno kobiet, jak i malarskich cech ich ubiorów.