W dalszych rekomendacjach wskazywano potrzebę rozszerzenia edukacji pozaformalnej i wsparcia nieuprzywilejowanych terenów.
Minister pracy i spraw społecznych W 1973 roku Katz został wybrany do Knesetu z listy Koalicji Pracy, ale jeszcze przed rozpoczęciem prac tej kadencji Knesetu, zrezygnował z tej funkcji aby poświęcić się pracom nad powołaniem Brookdale Institute of Gerontology i prac naukowych nad starzeniem się w Izraelu. W 1977 roku dołączył do Demokratycznego Ruchu dla Zmian (Dasz). Partia ta dołączyła do pierwszego rządu Menachema Begina, a Kac – pomimo że nie był posłem do Knesetu – został mianowany ministrem pracy i opieki społecznej. W trakcie swojej kadencji, Kac podjął się tworzenia mechanizmu ochrony wartości grantów NII przed erozją na skutek gwałtownej inflacji, która postępowała w Izraelu. Przewodniczył także pracom Knesetu nad legislacją, dzięki której przeniesiono finansowanie potrzebującym z biur pomocy społecznej do NII (Income Maintenance Bill). Prowadził też prace nad prawną podstawą ubezpieczenia pielęgniarskiego, dzięki której emeryci mogli otrzymać fundusze na opiekę pielęgniarskiej lub fizyczną asystę. Był także jednym z inicjatorów i pierwszych działaczy projektu rehabilitacji dzielnic.