Wywózka Suzina, Czeczota i Zana kibitką z Wilna do Orenburga trwała od 22 października 1824 do 3 stycznia 1825, po czym odbyli półroczną karę w twierdzy Kizył. Następnie, wraz z Zanem (Czeczot został wysłany do Ufy), osiedlili się w Orsku. Przyjął tam posadę urzędnika niedaleko Orenburga, ponadto uczył dzieci komendanta twierdzy, pułkownika Isajewa. Nawiązał bliskie relacje z Janem Witkiewiczem, zesłanym na Sybir w marcu 1824. W marcu 1829 Suzin i Zan otrzymali polecenie wyjazdu do Orenburga. W trakcie pracy w zajmowali się badaniami obyczajów ludności zamieszkującej tereny na południe i wschód od Uralu, przede wszystkim Kirgizów. Z biegiem czasu Suzin zyskał szacunek w ich oczach, co wyraziło się w pełnieniu roli sędziego polubownego i rozsądzania sporów międzyplemiennych. Zajmował się również kolekcjonowanej okazów flory eksplorowanych przez siebie ziem, które wzbogaciły później zbiory, powołanego do życia przez Zana, Muzeum Przyrodniczego w Orenburgu. Suzin uczył też języka francuskiego, jak również wspólnie z Janem Karolem Chodkiewiczem dokonał przekładu „O Niemczech” Germaine de Staël.