Startował w szeregu prestiżowych zawodów międzynarodowych. Dwukrotnie zajmował miejsca w czołowej „dziesiątce” podczas konkursów Festiwalu Narciarskiego w Holmenkollen – w 1959 był 10., a w 1963 zajął 4. pozycję, tracąc do Kjella Sjöberga, który był trzeci 0,05 punktu. Brał też udział w Igrzyskach Narciarskich w Lahti (20. w 1960) i Turnieju Czterech Skoczni (12. w klasyfikacji generalnej 12. edycji; zajął też 5. miejsce w konkursie noworocznym w Garmisch-Partenkirchen w ramach tej samej edycji).
W 1966 wystartował w mistrzostwach świata, zajmując w Oslo 36. miejsce na skoczni normalnej i 60. na obiekcie dużym.
Należał do czołowych skoczków amerykańskich. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Stanów Zjednoczonych seniorów (1963, 1966 i 1967), dziesięć razy ustanawiał rekordy skoczni (między innymi Holmenkollbakken – 81,5 metra w 1963). Wielokrotnie stawał na podium zawodów międzynarodowych rozgrywanych w USA (między innymi w Ishpeming, Iron Mountain, czy Westby).
Kotlarek podczas skoków przyjmował bardzo niską pozycję najazdową, a następnie wybijał się w charakterystyczny dla siebie sposób. Zdaniem jego rywali prezentował „elegancki” i skuteczny styl lotu.