thumb|Gondola „Explorer II” w National Air and Space Museum. Explorer II – amerykański załogowy balon stratosferyczny, który 11 listopada 1935 roku pobił rekord wysokości, osiągając wysokość 22 066 metrów. Start miał miejsce w Stratobowl w Dakocie Południowej, napełniony helem balon zabrał w zamkniętej sferycznej kabinie dwuosobową załogę, składającą się z oficerów Korpusu Powietrznego Armii Stanów Zjednoczonych, kapitanów Alberta W. Stevensa i Orvila A. Andersona. Po locie, o godzinie 16:13, załoga bezpiecznie wylądowała niedaleko White Lake, w stanie Dakota Południowa, a obydwaj jej członkowie zostali okrzyknięci narodowymi bohaterami. Instrumenty badawcze przenoszone w gondoli balonu dostarczyły informacji na temat ziemskiej stratosfery. Misja została ufundowana przez członków National Geographic Society.
Historia W styczniu 1934 roku, National Geographic Society i Korpus Powietrzny Armii USA podjęły współpracę nad programem budowy i wypuszczenia załogowego balonu na, ówcześnie rekordową, wysokość 24 km. Pojazd miał być zdolny do przenoszenia trzyosobowej załogi, umieszczonej w hermetycznej kapsule, wraz ze sprzętem badawczym. Balon napełniany wodorem (nazwany „Explorer”) został ukończony w lipcu 1934 roku kosztem około 60 000 USD (obecnie – 2017 rok – jest to równowartość ok.