1,1 mln USD).
Balon został wypuszczony w kanionie w Black Hills (Górach Czarnych) w Dakocie Południowej, nazwanym Stratobowl, 28 lipca 1934 roku. Osiągnął on wysokość 18 475 metrów zanim rozerwania materiału, z którego była wykonana powłoka, nie zmusiły załogi do obniżenia wysokości. Wyrwy w powłoce spowodowały strome opadanie balonu, a następnie pojawiła się iskra, która doprowadziła do zapalenia się wodoru, co zniszczyło całą resztę balonu oprócz kapsuły załogi, która zaczęła spadać z prędkością graniczną. Załodze ledwie udało się ewakuować przy użyciu spadochronów – ostatni jej członek wyskoczył na wysokości około 150 metrów nad ziemią. Kapsuła zaś została kompletnie zniszczona na skutek zderzenia z gruntem.
Wypadek balonu „Explorer” był narodową kompromitacją. Kapitan Albert W. Stevens, pełniący funkcję naukowego obserwatora w załodze „Explorer”, lobbował za dokonaniem kolejnej próby w udoskonalonym balonie, mającym nosić nazwę „Explorer II”, lecz wieści o katastrofie radzieckiego balonu stratosferycznego Osoawiachim 1 spowodowały, że ówczesny prezydent National Geographic Society Gilbert H. Grosvenor był niechętny do podjęcia takiego ryzyka.