Ludwik Grynkiewicz-Sudnik vel Ludwik Grinkiewicz (ur. 31 marca 1895 w Werbajewie, w powiecie słuckim, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Antoniego i Heleny z Łazowskich. Uczestnik I wojny światowej. Żołnierz armii gen. Hallera we Francji. Dowódca kompanii 2 pułku strzelców polskich. 30 lipca 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, z zaliczeniem do rezerwy armii i jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, aż do demobilizacji, i przydzielony do 44 pułku Strzelców Kresowych.
W okresie międzywojennym pozostał w wojsku i kontynuował służbę w 44 Pułku w Równem. 31 marca 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 234. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 11 kwietnia 1933 roku został przeniesiony do Dowództwa 13 Dywizji Piechoty w Równem. Później został przeniesiony do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem, w którym do 14 sierpnia 1939 roku dowodził III batalionem.