W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku walczył na stanowisku kwatermistrza 204 pułku piechoty. Aresztowany przez Sowietów 18 września 1939 w Równem, osadzony w obozie w Kozielsku. W lutym 1940 rodzina otrzymała ostatnią wiadomość od Grynkiewicza. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 022/3, poz. 64, nr akt 4381 z 9.04.1940. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 08.05.1943. Przy szczątkach pismo z dowództwa 13 Dywizji Piechoty, listy, notatnik. Figuruje na liście AM-208-1545 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 01545. Nazwisko Grynkiewicza znajduje się na liście ofiar (pod nr 1545) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 141 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 146 z 1943. Krewni do 1946 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie. Sąd grodzki w Szczecinie 15 grudnia 1947 uznał go za zmarłego.
Ludwik Grynkiewicz-Sudnik był żonaty z Marią z Izdebskich, z którą miał córkę Marię i syna Bohdana.