Wenus i Adonis (hiszp. Venus y Adonis) – obraz olejny hiszpańskiego malarza Francisca Goi (1746–1828). Obraz należy do rządu Aragonii i jest eksponowany w Museo de Zaragoza.
Okoliczności powstania W 1770 Goya wyjechał do Włoch, gdzie udawali się utalentowani artyści epoki, aby studiować i obcować ze sztuką. Był wtedy młodym i jeszcze nieznanym artystą, którego oryginalny styl dopiero się kształtował. W przeciwieństwie do licznych stypendystów był zmuszony sam pokryć koszty zagranicznego pobytu. Z tego okresu zachowały się nieliczne dzieła, charakteryzujące się łączeniem francuskiego i włoskiego stylu barokowego i rokoka, inspirowane dziełami Corrado Giaquinto, Tiepola i Fragonarda, a także neoklasycyzmem w temacie i kompozycji. We Włoszech namalował kilka dzieł o tematyce mitologicznej, m.in. Wenus i Adonis oraz Ofiara składana Panowi i Ofiara składana Weście (prawdopodobnie pendanty). Były to obrazy o zredukowanym formacie dostosowane do gustu klientów, artysta malował je i sprzedawał, aby zarobić na swoje utrzymanie. Ich sprzedaż była szybka, a w konsekwencji także wykonanie – radiografia obrazu Wenus i Adonis nie wykazała żadnych pentimenti. Kompozycja jest prawdopodobnie inspirowana jedną z klasycznych rycin, z których często korzystali malarze.