Znaleziska z wczesnej epoki brązu są zdecydowanie rzadsze. Znalezione zostały berło oraz siekierka. W okresie środkowej i młodszej epoki brązu z terenów obecnego powiatu lęborskiego zaczął być eksportowany bursztyn. Rozpoczęły się pochówki ciałopalne. Zabytki kultur łużyckiej i pomorskiej są częste. Przeważnie są to kurhany oraz inne miejsca pochówku, a także pochodzące z nich ozdoby. Problemem są jednak niedokładne badania prowadzone u schyłku XIX w. Oprócz pochówków znalezione zostały również narzędzia oraz skarby, czyli cenne przedmioty ukryte przez ówczesnych właścicieli.
Średniowiecze thumb|Zamek krzyżacki w Lęborku thumb|Dom pielgrzyma mały|Spichlerz solny w Lęborku Najstarszym ośrodkiem regionalnym Ziemi Lęborskiej była Białogarda. Lębork był wówczas słowiańską wsią położoną nad Łebą, noszącą nazwę Lewino i należącą do książąt Pomorza Gdańskiego. Osada ta znajdowała się prawdopodobnie albo w południowej części obecnego miasta albo na terenie Nowej Wsi Lęborskiej, w związku z tym są dwie wykluczające się hipotezy dotyczące powstania miasta. Miasto powstało w celu skrócenia szlaku handlowego z Gdańska na zachód. Założycielami miasta byli Krzyżacy. Około 1123 ziemia lęborska została schrystianizowana i należała do biskupstwa włocławskiego. W 1140 tereny te zostały włączone do biskupstwa kamieńskiego.