Rondo (fr. rondeau) – francuska ludowa forma taneczno-wokalna. Stałe fragmenty (refren) przeplatane były zmiennymi kupletami. Wykonywanie jej polegało na gromadnym tańcu i śpiewie wielu par (rondo właściwe), po czym na czoło wysuwała się jedna para, tańcząc solowo i śpiewając przyśpiewki (kuplet). Po raz pierwszy rondo wymienia Johannes de Grocheo w swym traktacie De arte musicae (ok. 1300).
Rondo starofrancuskie jako samodzielną formę instrumentalną upowszechnili w XVII w. Jacques Champion de Chambonnières, Jean-Henri d’Anglebert, François Couperin Le Grand i Jean-Philippe Rameau. Miało ono w tym okresie prostą i symetryczną budowę oraz bogatą ornamentację i figurację. Ta forma ronda była mocno związana z klawesynem jako instrumentem szczególnie odpowiednim. Pierwsze ronda miały strukturę podobną do pieśni trzyczęściowej: refren–kuplet–refren (A B A). Do większych utworów weszło jako końcowa część sonaty, koncertu lub symfonii. Miało strukturę A B A C A + coda.