Rondo klasyczne znane z utworów Josepha Haydna i Wolfganga Amadeusa Mozarta miało bardziej zróżnicowany refren od kupletów. Rozbudowało się u klasyków i przyjęło „wielką formę ronda” A B A C A B A. Forma ta dość często krzyżuje się z formą sonatową – grupa obejmująca pierwsze 2 pokazy refrenu i kuplet B stanowi ekspozycję, kuplet C jest przetworzeniem, zaś końcowa grupa A B A – repryzą.
Ronda romantyczne wykorzystywały styl brillant oraz motywy ludowe. Ronda komponowali w XIX wieku Johann Nepomuk Hummel, Carl Maria von Weber, Fryderyk Chopin, Felix Mendelssohn-Bartholdy. Ten ostatni skomponował m.in. Rondo Capriccioso.
W XX wieku rondo można znaleźć w twórczości kompozytorów klasycyzujących: Francis Poulenca, Paula Hindemitha, ale w porównaniu do twórczości poprzedników forma uległa uproszczeniu; czasem była to forma ronda koncertującego.
Przykłady ronda: Ludwig van Beethoven – Rondo z Sonaty F-dur op. 24. Fryderyk Chopin – Rondo Es-dur op. 16. Wolfgang Amadeus Mozart – Rondo-Presto z Koncertu fortepianowego nr 9 Jeunehomme KV 271, Rondo koncertowe A-dur KV 386, Rondo koncertowe D-dur KV 382.
Bibliografia
Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981,
Kategoria:Formy muzyczne Kategoria:Tańce Kategoria:Kultura średniowiecza