powstania chłopskie); użycie kos i sierpów (kama, kusarigama) jest przyjęte w sztukach walki wywodzących się z Okinawy, są one również stosowane obecnie w sztukach walki kobudō jako broń tradycyjna; kosa bojowa jest używana w ukraińskiej sztuce walki hopak bojowy; popularna postać kostuchy (personifikacja śmierci) jest przedstawiana jako uzbrojona w kosę i za jej pomocą przerywająca nić żywota ludzkiego.
Kosy bojowe w historii thumb|Polscy kosynierzy z okresu powstania styczniowego (fot. 1863/1864) thumb|Artur Grottger – Kucie kos (rysunek z cyklu Polonia, 1863) Niektóre historycznie udokumentowane przykłady użycia kos bojowych przez oddziały militarne i paramilitarne w regularnych bitwach: V wiek p.n.e. – według opisu Ksenofonta (Anabasis – Wyprawa Cyrusa): armia króla perskiego Cyrusa, posługiwała się rydwanami bojowymi, których koła zaopatrzone były w kosy obracające się wraz z nimi (zobacz: rydwan z kosami), ta sama broń była używana m.in. przez Persów przeciwko wojskom Aleksandra Macedońskiego (pod Gaugamelą w 331 p.n.e.) oraz w 190 p.n.e. w bitwie pod Magnezją między wojskami Seleucydów a Rzymianami; 1655–1660 – podczas „potopu szwedzkiego” kosy wykorzystywane były przez polskich chłopów do walki ze szwedzkim najeźdźcą; 1685 r.