W późnym baroku duże znaczenie zyskało rozróżnienie na sonata da chiesa i sonata da camera. Pierwsza z nich była kojarzona z poważniejszym, często imitacyjnym typem sonaty, druga zaś z układem bliższym suicie tanecznej. Podział ten nie był jednak ścisły: utwory związane z praktyką kościelną mogły funkcjonować także poza liturgią, a elementy taneczne i nietaneczne przenikały się w obu typach. W twórczości Arcangela Corellego oba nurty osiągnęły szczególne znaczenie i stały się punktem odniesienia dla późniejszych kompozytorów.
Na północ od Alp sonata rozwijała się w ścisłym związku z wirtuozerią skrzypcową, techniką wariacyjną, skordaturą i tradycją wielogłosowej muzyki zespołowej. Do ważnych twórców należeli Antonio Bertali, Johann Heinrich Schmelzer, Heinrich Ignaz Biber, Johann Jakob Walther, Dietrich Buxtehude, Johann Rosenmüller, Dietrich Becker i Johannes Schenck. W Anglii sonaty pisali m.in. John Jenkins, , i Henry Purcell, a w muzyce francuskiej szczególne znaczenie miały ornamentacyjność i styl skrzypcowy, reprezentowane później m.in. przez Jeana-Marie Leclaira.