Język jest używany także na niewielkim skrawku terytorium Republiki Środkowoafrykańskiej (północna część prefektury Vakaga), fragmencie Sudanu Południowego (przy granicy z Sudanem), i w rejonie jeziora Czad: w przyległych do niego częściach Nigerii (stan Borno), Kamerunu (Region Dalekiej Północy) i w departamencie Diffa Nigru. W tym ostatnim państwie liczbę użytkowników języka ocenia się na 150 tys. osób.
W Nigerii posługuje się nim ok. 10 procent ludności Maiduguri, stolicy stanu Borno, i co najmniej 100 tys. mieszkańców terenów wiejskich w reszcie stanu.
Wczesne próby kodyfikacji W 1913 roku francuski urzędnik kolonialny Henri Carbou opublikował gramatykę lokalnego dialektu używanego na Wyżynie Wadaj, regionie położonym we wschodniej części Czadu, przy jego granicy z Sudanem. W 1920 roku brytyjski urzędnik administracji kolonialnej Nigerii, Gordon James Lethem, opublikował gramatykę dialektu używanego w regionie Borno, zauważył także, że dokładnie tym samym językiem posługują się mieszkańcy regionu Kanem (w zachodnim Czadzie) i Wadaj na wschodzie.
Gramatyka Fonetyka języka charakteryzuje się zanikiem spółgłosek faryngalnych i , oraz bezdźwięcznych i dźwięcznych spółgłosek szczelinowo-międzyzębowych , i . Pozbawiony jest także dyftongów.