Ostatnim większym epizodem kozackich „chadzek” były dwa najazdy na Konstantynopol w roku 1624. W pierwszym napastnikom udało się splądrować i spalić szereg bogatych kwartałów miasta nie ponosząc znaczniejszych strat. Dwa tygodnie później wielka kozacka flota uderzyła drugi raz i rozbiła zgromadzone siły morskie oraz ponownie splądrowała część stolicy.
Skutki Niemal rokroczne „chadzki” kozackie przyczyniły się do znacznego pogorszenia relacji pomiędzy Wysoką Portą a dworem w Warszawie. Kolejni sułtani żądali wywarcia presji na Kozaków i wymuszenia zaprzestania organizowania łupieżczych wypraw. W 1617 armia osmańska Iskandera Paszy w sile około 50 tysięcy ludzi ruszyła na Rzeczpospolitą, ale ostatecznie, 17 września doszło do ugody w Buszy: dowodzący siłami polskimi hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski zobowiązał się w imieniu króla Zygmunta III Wazy i Sejmu do ukrócenia kozackich działań i wprowadzenia zakazu ich wypraw na Morze Czarne. Gdyby doszło do naruszenia tych warunków, winni Kozacy mieli ponieść karę główną. Turcy z kolei wycofali armię w głąb swojego państwa. Ugoda pozostała jednak tylko na papierze, gdyż Kozaków nie udało się powstrzymać.