Łazarz Menes (ur. 23 marca 1910, zm. 14 marca 1979) – polski prawnik, adwokat. mały|Grób Łazarza Menesa na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie
Życiorys Przed wojną Urodził się 23 marca 1910 jako syn Eliasza (współwłaściciela fabryki Plutos) i Elstery. Był pochodzenia żydowskiego i wyznania rzymskokatolickiego.
Został prawnikiem. Postanowieniem prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie został mianowany aplikantem 4 marca 1933. Jako były aplikant sądowy w 1935 zgłosił się do Rady Adwokackiej w Warszawie o przyjęcie w poczet aplikantów adwokackich pod patronatem adwokata Józefa Stawskiego, po czym w tym samym roku został wpisany na listę aplikantów adwokackich.
Okres II wojny światowej Podczas okupacji niemieckiej, latem 1940, został wyprowadzony przymusowo z mieszkania swoich rodziców przy ulicy Natolińskiej 6 wraz z rodzicami i Zofią Owsianą (późniejszą żoną). Następnie z krewnymi przeprowadził się do mieszkania przy ul. Żelaznej 76 na terenie getta.