W styczniu 1939 został zastępcą szefa Głównego Zarządu Północnej Drogi Morskiej ZSRR, w marcu 1941 wraz z kadrą tego zarządu został włączony w szeregi Armii Czerwonej, a po ataku Niemiec na ZSRR mianowany zastępcą dowódcy 81 Lotniczej Dywizji Dalekiego Zasięgu, która brała udział w obronie obszarów podbiegunowych (była sformowana z Lotnictwa Polarnego Głównego Zarządu Północnej Drogi Morskiej ZSRR). W listopadzie 1941 został zastępcą szefa sztabu 3 Lotniczej Dywizji Dalekiego Zasięgu, a w lutym 1942 szefem sztabu Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, 5 maja 1942 otrzymał stopień generała majora lotnictwa, a 25 marca 1943 generała porucznika, w kwietniu 1944 zwolniono go do rezerwy Lotnictwa Dalekiego Zasięgu (według jednej wersji, z powodu różnicy zdań z dowódcą Aleksandrem Gołowanowem odnośnie do wykorzystania bojowego Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, według innej, z powodu niezadowolenia Stalina z efektywności nalotów dokonywanych przez lotnictwo). W sierpniu 1944 został szefem trasy powietrznej Krasnojarsk-Alaska i jednocześnie członkiem Kolegium Cywilnej Floty Powietrznej ZSRR, po zakończeniu wojny pełnił funkcje w lotnictwie cywilnym ZSRR, od listopada 1946 do stycznia 1953 był zastępcą szefa jego głównego zarządu.