Frunzego i został dowódcą pułku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a w marcu 1929 wykładowcą w szkole wojskowej w Leningradzie, później pracownikiem sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od grudnia 1931 do lutego 1935 był szefem sztabu i p.o. dowódcy 85 Dywizji Piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym. Od lutego 1935 do lutego 1936 był szefem sztabu 56 Moskiewskiej Dywizji Piechoty w Pskowie, od lutego 1936 do listopada 1938 zastępcą szefa sztabu Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, od listopada 1938 do czerwca 1940 szefem sztabu 6 Korpusu Piechoty w Odessie, potem zastępcą szefa sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego. W 1939 otrzymał stopień kombriga, a w 1940 generała majora, w sierpniu 1940 został naczelnikiem wyższej specjalnej szkoły Sztabu Generalnego Armii Czerwonej.

Od listopada 1941 walczył w wojnie z Niemcami, od stycznia do sierpnia 1942 był zastępcą dowódcy 12 Armii Frontu Południowego, potem dowódcą 236 Dywizji Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego i od marca 1943 do lipca 1944 dowódcą 23 Korpusu Piechoty 47/38/70 Armii Frontu Woroneskiego/1 Ukraińskiego.