Od lipca do grudnia 1944 dowodził 35 Korpusem Piechoty 3 Armii 2 Frontu Białoruskiego, potem 18 Korpusem Piechoty 65 Armii 2 Frontu Białoruskiego, walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, Południowym, Północno-Kaukaskim, Zakaukaskim, ponownie Północno-Kaukaskim, Stepowym, Woroneskim, 1 Ukraińskim i 2 Białoruskim, w kwietniu 1945 otrzymał stopień generała porucznika. Brał udział w obronie Donbasu, Północnego Kaukazu, walkach pod Tuapse, wyzwoleniu Krasnodaru, wyzwoleniu Ukrainy Lewobrzeżnej, forsowaniu Dniepru i uchwyceniu przyczółka, wyzwoleniu Żytomierza, operacji proskurowsko-czerniowieckiej i białoruskiej, zajmowaniu Nowogródka, Białegostoku, Zabłudowa, Ostrołęki, forsowaniu Narwi, zajęciu Olsztyna, Elbląga, Gdańska, Szczecina i Rostocku. Szczególnie wyróżnił się podczas forsowania Dniepru w rejonie Kaniowa 25 września 1943. Po wojnie dowodził 18 Korpusem Piechoty w Północnej Grupie Wojsk w Polsce, a od lutego 1946 do kwietnia 1948 132 Korpusem Piechoty tamże, następnie został szefem Zarządu Przysposobienia Bojowego i Fizycznego Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1951 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im.