Zofia Stachurska (ur. 25 stycznia 1915 w Mírovie, zm. 13 lutego 1980 w Krakowie) – polska śpiewaczka klasyczna (sopranistka) i pedagog.

Życiorys Urodziła się w Mírovie na Morawach, dzieciństwo i młodość spędziła w Rzeszowie. W latach 1943–1947 uczyła się prywatnie śpiewu u Marii Świeżawskiej. W latach 1947–1948 studiowała na Wydziale Pedagogicznym łódzkiej PWSM (dyplom w 1951), ucząc się równocześnie śpiewu w klasie Olgi Olginy. Jako pedagog była zaangażowana w powojenną odbudowę życia muzycznego Rzeszowa – m.in. uczyła śpiewu, zasad muzyki i solfeżu w Miejskiej Szkole Muzycznej oraz pełniła funkcję dyrektora Instytutu Muzycznego im. F. Chopina (1949–1950). Po 1950 kontynuowała studia wokalne w PWSM w Krakowie w klasie Stanisławy Argasińskiej (dyplom w 1957).

W 1950 rozpoczęła współpracę z Filharmonią Krakowską jako solistka śpiewaczka i pozostała z nią związana aż do przejścia na emeryturę w 1975 (z krótką przerwą w latach 50.). W latach 1954–1955 była także solistką Państwowej Organizacji Imprez Artystycznych «Artos» w Krakowie, a w latach 1955–1959 Orkiestry i Chóru Polskiego Radia w Krakowie.