Konstrukcja Charakterystyka ogólna i napęd Okręty typu Kaiser Max miały 70,78 m długości między pionami, 10 m szerokości i 6,32 m średniego zanurzenia. Wypierały 3588 ton. Drewniany kadłub przeciekał na przodzie i dzioby okrętów musiały zostać przebudowane w 1867 roku. Pierwotnie każdy z okrętów miał na dziobie galion, lecz zostały one usunięte w czasie przebudowy. Okręty były bardzo niestabilne, z silnymi przechyłami i bardzo złą dzielnością morską. Załoga składała się z 386 oficerów i marynarzy.
Układ napędowy składał się z pojedynczej poziomej 2-cylindrowej maszyny parowej, która napędzała pojedynczą śrubę. Nie przetrwały żadne dane o liczbie ani typie opalanych węglem kotłów parowych. Spaliny odprowadzane były przez pojedynczy komin umieszczony na śródokręciu. Napęd o mocy 1900 KM miał zapewniać prędkość 11 węzłów, jednak w czasie prób morskich „Kaiser Max” nieznacznie przekroczył przewidywane osiągi. Jego jednostka napędowa osiągnęła moc 1926 KM, co dało mu prędkość 11,4 węzła. Dodatkowo okręty zostały wyposażone w trzymasztowy takielunek.