Wojna na morzu osiągnęła swoje apogeum w lipcu 1866 roku, w czasie bitwy pod Lissą, w czasie której okręty typu Kaiser Max były zaangażowane w ciężką walkę, pomimo że nie zostały poważnie trafione i zadały niewielkie uszkodzenia swoim włoskim przeciwnikom. Żadna ze stron nie miała wystarczająco ciężkich dział by przebić pancerz przeciwnika. Po wojnie okręty zostały rozbrojone i wycofane z eksploatacji.
W 1867 roku okręty zostały umieszczone w suchym doku w celu rozwiązania problemów ze sterownością i zamontowania nowych dział. Jednak po zakończeniu prac okręty nie wróciły do czynnej służby. Po podpisaniu ugody austriacko-węgierskiej Cesarstwo Austriackie stało się monarchią dualistyczną, gdzie jedna połowa kraju mogła zawetować decyzje drugiej, przez co, ze względu na brak zainteresowania Węgrów ekspansją morską, znacząco ograniczono budżet na marynarkę wojenną. Jako że na początku lat 70. XIX wieku okręty były już przestarzałe, a ich burty i pokłady zbutwiałe, kontradmirał Friedrich von Pöck, ówczesny dowódca austro-węgierskiej floty, zaproponował by „odbudować” okręty typu Kaiser Max.