Same instrukcje powstały według badacza we wschodniej Frankonii, która we wczesnym średniowieczu była regionem występowania słabo schrystianizowanej ludności słowiańskiej.
Na kościelną proweniencję dekretów wskazuje również istotna rola archiprezbitrów, którym prawa te powierzają egzekwowanie kar materialnych, bądź wydawanie, w określonych przypadkach, zabójców władzy świeckiej. Interwencja księcia lub komesa niezbędna była w przypadku, gdy morderca uchylał się od odprawienia nałożonej na niego kościelnej pokuty. Również w wygnaniu, przewidzianym dla zabójców kleru i członków własnej rodziny, Pauk widzi konieczność odbycia pokutnej pielgrzymki. Inną wskazówką ujawniającą kościelny charakter prawodawstwa jest sąd boży, występujący w dekretach jako środek dowodowy.
Okoliczności ogłoszenia Według narracji Kosmasa do ogłoszenia dekretów miało dojść w Gnieźnie, podczas wyprawy przeciwko Polsce, do której doszło w 1038 lub 1039 roku. Do miasta Czesi przybyli z zamiarem przeprowadzenia translacji spoczywających tam szczątków świętego Wojciecha. Biskup praski Sewer, w celu uniknięcia świętokradztwa, nakazał Czechom zachowanie trzydniowego postu, a gdy ci nie posłuchali tych zaleceń, zostali ukarani czasową utratą mowy, czucia i wzroku.