W latach 30. XX wieku publikacje biblijne otrzymywał gorliwy katolik, nauczyciel religii arabskiej i katolickiej, prof. Khalil Kobrossi. Zamierzał on podważyć przedstawiane w nich poglądy religijne. Z czasem jednak przyjął wierzenia Świadków Jehowy. Od roku 1937 korespondencyjnie studiował Biblię ze Świadkami Jehowy. W roku 1939 odbył podróż do położonego w Libanie Trypolisu i tam został ochrzczony. Jego postawa sprawiła, że w roku 1940 został przeniesiony do Hebronu, a w roku 1942 do Bajt Dżala w aglomeracji Betlejem, gdzie prowadził działalność kaznodziejską. W roku 1942 powstał zbór w okolicy Betlejem (Bajt Dżala), a zebrania w latach 1942–1968 odbywały się w domu prof. Khalila Kobrossiego. Zbór ten przy okazji święta Pamiątki spotykał się ze zborem z Ramallah. W kongresie pod hasłem „Rozrost wszystkich narodów”, który się odbył w 1947 roku w Hajfie uczestniczyło ponad 80 Świadków Jehowy przybyłych z Ramallah, Bajt Dżala i Bat Jam.
Lata 1948–1967 Po wybuchu wojny izraelsko-arabskiej utracono kontakt z Biurem Głównym w Brooklynie.