W 1948 roku, w wyniku zmian politycznych i podziału Mandatu Palestyny pomiędzy Izrael i Transjordanię, dwa zbory z rejonów Betlejem i Ramallah, do których należało około 30 głosicieli, znalazły się na terytorium Transjordanii. W latach 1948–1967 ze względu na ograniczenia przy przekraczaniu granicy izraelsko-arabskiej, poza okresami świąt religijnych nie było bezpośredniego kontaktu między głosicielami rozdzielonymi na obu terytoriach. Niektórzy głosiciele pochodzenia arabskiego przenieśli się do Libanu, Syrii lub Egiptu. Podczas wizyty Nathana H. Knorra w Jordanii na przełomie roku 1951 i 1952 zorganizowano pomoc materialną dla uchodźców palestyńskich po wojnie z 1948 roku.
W 1951 roku na terenie Zachodniego Brzegu Jordanu działalność kaznodziejską prowadziło 25 głosicieli. Wiosną 1951 roku, przy okazji święta Pamiątki, w wodach rzeki Jordan zorganizowano chrzest, który przyjęły 22 osoby. W uroczystości tej uczestniczył Salem Najib, sługa pierwszego libańskiego zboru, i grupka głosicieli z tego kraju. W 1952 roku w Ramallah powstał dom misjonarski i pierwszy raz przybyli misjonarze. W kwietniu 1952 zorganizowano zgromadzenie obwodowe. W marcu 1961 roku służbę misjonarską w Ramallah pełniło dwoje amerykańskich misjonarzy, Alfred Nussrallah wraz z żoną.