Kilka miesięcy później zostali skierowani do Ammanu.
W listopadzie 1955 roku w Ramallah zorganizowano dwudniowe zgromadzenie obwodowe, w którym uczestniczyła grupa głosicieli z Libanu. Była na nim obecna tajna policja i po zgromadzeniu sługa obwodu, Amerykanin, został zabrany na przesłuchanie. Wiązało się to z oskarżeniami o sprzyjanie syjonistom, o co w tym czasie posądzano Świadków Jehowy na terenach arabskich. Działalność miejscowych głosicieli nadzorowało Biuro Oddziału w Libanie.
Na początku roku 1957 wprowadzono zakaz działalności Świadków Jehowy i ich publikacji. W czasie zakazu zebrania religijne urządzano potajemnie o różnych porach i w różnych miejscach. Dwa lata później odbyła się rozprawa w Sądzie Najwyższym, na której Świadkowie Jehowy zaprzeczyli rzekomym związkom z syjonistami i w efekcie w marcu 1960 roku wydano dekret rządowy uznający Świadków Jehowy za wspólnotę religijną, mającą prawo do praktykowania swojej religii. Zniesiono zakaz wobec „Strażnicy” i innych publikacji, otwarto Sale Królestwa, a zebrania odbywały się swobodnie. W 1963 roku delegaci uczestniczący w Okołoziemskim Kongresie Świadków Jehowy pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina”, który zorganizowano również w Jerozolimie, zwiedzali miasta biblijne, m.in. Betlejem, Hebron, Jerycho i okolice Morza Martwego.