W celu ochrony nurka przed wyziębieniem, konstruktorzy opracowali wodoszczelny skafander z gumowanej tkaniny, podobny do innych tego typu rozwiązań, stosowanych w tym czasie. Nurek był obciążony butami o masie 8 kg każdy, utrzymującymi go w pozycji pionowej. Nos nurka był zatkany zaciskiem, jego oczy nie były w żaden sposób chronione, co wynikało z panującej w regionie Espalion tradycji nurkowania z otwartymi oczami. Pierwszymi testerami sprzętu byli doświadczeni podwodni rybacy, cabussairs, którzy stosowali taką technikę podwodną w czasie połowów. Jedyny zachowany egzemplarz sprzętu Rouquayrol-Denayrouze z 1864 znajduje się Musée du scaphandre w Espalion.
27 czerwca 1864, patent no. 63606: gumowany skafander dla aparatu nurkowego.
1865: Rouquayrol i Denayrouze opracowali miedzianą maskę doczepianą do skafandra, zasilaną powietrzem przez ustnik. Wydychane gazy usuwane były przez ręczny zawór zwrotny.