w klasztorach Qingchan, Xijing i Shouji jako Dacheng qixin lun, K 623, T 1667, H 1394.
Szkoła ta rozwijała się dochodząc do apogeum w połowie istnienia dynastii Tang (618–907). Jednak po śmierci Xuanzanga i Kuiji zaczęła powoli upadać. Zasadniczo szkoła nie przetrwała wielkich prześladowań buddyzmu w 845 r. Prawdopodobnie do jej schyłku przyczyniła się także opinia myślicieli szkoły huayan, którzy w swojej pięciostopniowej klasyfikacji nauk Buddy umieścili weishi zaledwie jeden stopień wyżej niż hinajanę, lecz niżej od takich szkół jak tiantai, chan i huayanKenneth Ch'en. Buddhism in China. Str. 325.
W XIX w. Yang Wenhui rozpoczął wzrost zainteresowania filozofią tej szkoły. Później jej filozofia wywarła duży wpływ na Taixu, jednej z największych postaci XX-wiecznego ożywienia buddyjskiego w Chinach. Dokonał ważnych reinterpretacji idei szkół jogaczary, huayan i tiantai. Do ożywienia nauk szkół doktrynalnych w dużym stopniu przyczyniły się odkrycia tekstów w Dunhuangu. Wykłady na temat komentarzy do nauk dharmalakszany (jogaczary) prowadził DeyiHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 10Holmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 66Holmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 99.