W 1919 r. otworzono Chiński Instytut Metafizyczny (chiń. Zhina Neixue Yuan), który w 1921 r. zaoferował kursy uniwersyteckie (chiń. daxue zhuanke) i zmienił nazwę na Uniwersytet Dharmalakszany (chiń. Faxiang Daxue) w 1925 r. Zapisywać się mogli tylko absolwenci szkół średnichHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 117, 118.
Ożywienie szkoły dharmalakszany było prowadzone głównie przez intelektualistów, takich jak Yang Wenhui, a przyczyniło się także do tego odzyskanie tekstów znalezionych w JaponiiHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 195.
Były także próby połączenia filozofii dharmalakszany z neokonfucjanizmem, co propagował Xiong ShiliHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 196.
Takie szkoły jak jogaczara, awatamsaka i tiantai często łączyły się i występowały pod ogólną nazwą „szkół doktrynalnych” (chiń. jiaomen).
Szkoła została przeniesiona do Korei, gdzie stała się znana pod nazwą beopsang. W Korei szkoła ta przetrwała do panowania antybuddyjskiej dynastii Joseon. Do Japonii przeniósł ją mnich Dōshō, a później jeszcze kilku innych mnichów. Nosi nazwę hossō i zasadniczo przetrwała do dziś.