Akcja tych trzech powieści, różniących się znacznie od Marii Chapdelaine, opiera się na konfliktach społecznych i wskazuje na zainteresowanie autora niższymi klasami.
Wydanie Monsieur Ripois et la Némésis celowo opóźniano, aby jak najdłużej zachował się wizerunek młodego człowieka z dobrej rodziny, jaki przypisywany był Louisowi Hémonowi. Jego krewni fałszowali prawdziwą tożsamość pisarza: przedstawiali go jako symbol dobrych tradycji, podczas gdy w rzeczywistości odcinał się on od burżuazyjnych korzeni; jako przykładnego katolika, pomimo że nie praktykował; jako lokalnego patriotę kochającego Bretanię i Francję, choć tej pierwszej praktycznie nie znał, a drugą chyżo opuścił. Ponadto wiązano go z ojcem uchodzącym za jedną z najważniejszych figur ówczesnego życia kulturalnego Francji. Jego córka, Lidia Kathleen, została adoptowana przez siostrę Louisa, żyjącą strażniczkę pamięci o bracie. Zatajono przed nią ponure fakty dotyczące dzieciństwa, to jest porzucenie przez ojca i zamknięcie matki w szpitalu dla umysłowo chorych.
Powieść Maria Chapdelaine początkowo została przyjęta dość chłodno, ale ostatecznie ją doceniono. Uznanie dla dzieła wyraziły m.in. Kościół Katolicki i inteligencja Québecu.