Nowelę nieomal opublikowano w La Belle que voilà; po śmierci Hémona, w 1923, pojawiła się za to w Revue de France pod tytułem Dans l’orgueil de son âge. Lidia O’Kelly zapadła na ciężką chorobę psychiczną i została hospitalizowana wkrótce po połogu. Louis Hémon powierzył dziecko tymczasowej opiece pani Phillips, siostrze swojej koleżanki. Lidia jednak nie wyzdrowiała: pozostała w szpitalu psychiatrycznym w Hanwell aż do kresu swych dni. Spędziwszy osiem lat w Londynie, gdzie, jak mu się wydawało, donikąd nie doszedł, postanowił wyjechać do Kanady. Opuścił Anglię w 1911, kiedy jego córka miała dwa lata. Nie wiedział wówczas, że nie będzie mu już nigdy dane ujrzeć ani dziecka, ani partnerki.
Pobyt w Québecu mały|337x337px|Louis Hémon (drugi od lewej), Samuel Bédard i inni przy stole w Péribonce Po pobycie w mieście Québec za cel obrał Montreal, gdzie zarabiał na życie jako przedstawiciel firmy ubezpieczeniowej, pisząc jednocześnie parę artykułów o Kanadzie skierowanych do Europejczyków. 15 czerwca 1912 opuścił Montreal, by udać się do regionu Saguenay–Lac-Saint-Jean, dość jeszcze dzikiego, o którym w czasie podróży opowiadał mu ksiądz będący jego współpasażerem. Najpierw osiada w La Tuque, potem w Robervalu nad Jeziorem Św.