zarówno ona jak i Domenico Modugno nadali nowe znaczenie osobie wykonawcy na Festiwalu w San Remo. Na przestrzeni kilku lat osobisty i konsekwentny związek między piosenką a jej interpretacją stał się absolutną koniecznością, a na początku lat 60. zwycięska piosenka na Festiwalu zaczęła być bardziej kojarzona z osobą piosenkarza niż jej autora, który wkrótce miał pozostać nieznany szerokiej publiczności.
Lata 60. W 1960 roku Jula De Palma po raz kolejny wystąpiła na Festiwalu w San Remo, tym razem z piosenkami „Noi” (w parze z Tonym Dallarą i „Notte mia” (z Johnnym Dorellim). W roku następnym wystąpiła na Festiwalu zaprezentowała jedną piosenkę, „A.A.A. adorabile cercasi” (w parze z Brunem Martino). Wydała dwie EP-ki: „Quando una ragazza si chiama Jula 1” i „Quando una ragazza si chiama Jula 2”. W 1959 i 1960 roku uczestniczyła w Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej, a w 1964 roku w Festiwalu delle Rose (z piosenką „Se qualche volta”), wzięła poza tym udział w kilku edycjach konkursu Canzonissima. Poznała młodego tekściarza, Paola Limitiego, który napisał dla niej kilka piosenek.
W czerwcu 1967 roku wydała album jazzowy, Whisky e Dixie, nagrany z zespołem Carla Loffreda.