15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej.
1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w 60 pułku piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 419. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wciąż 60 pułk piechoty. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W latach 1923–1924 był dowódcą III batalionu, a w 1925 roku kwatermistrzem puku. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 30 listopada 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bydgoszcz Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W 1937 roku był ławnikiem w Zarządzie Głównym i I wiceprezesem Zarządu Okręgowego Związku Powstańców Wielkopolskich.