Choć wieloma cechami stylistycznymi Hermonaks nawiązuje do stylistyki Malarza Berlińskiego, to zagęszczeniem scen przypomina kompozycje takich malarzy kyliksów, jak Duris czy MakronPaolo E. Arias przypuszcza nawet, że miał on styczność z Makronem i Hieronem (Spina. Guida al museo archeologico in Ferrara. Firenze: Sansoni, 1961, s. 61).. Przeważa jednak widoczny wpływ Malarza Berlińskiego, od którego przejął malarską tradycję archaiczną, m.in. w sposobie rysowania oka, w kompozycji poszczególnych postaci oraz w ich wysmuklonym kształcie. Wśród waz sygnowanych widoczna jest artystyczna ewolucja twórcy, który zauważalnie naśladując manierę Makrona, ujawnia też wpływ ściennego malarstwa Polignota – zarówno podejmowaniem „wielkiej” tematyki mitologicznej, jak i skłonnością do stosowania skrótów perspektywicznych i zainteresowaniem kwestią przedstawiania ruchu. Można przypuszczać, że np. pomysł przedstawienia rannego Filokteta na sygnowanej wazie znalezionej w Etrurii (z ok. 460 p.n.e.) został przejęty z obrazu Aristofona, brata PolignotaM. Nowicka: Z dziejów malarstwa greckiego i rzymskiego. Warszawa: PIW, 1988, s. 83..