Kompozycje jego wskazują, że Hermonaks wytyczył nowe zasady w rozmieszczaniu grup postaci na dużych naczyniach, naruszając tym dotychczasowe normy ustalone dla określonych przedstawień znanych scen mitologicznych. Poza zacieraniem proporcji przestrzennych, sceny te wzbogacał o dodatkowe postacie (często zupełnie uboczne), niekiedy wykraczające poza przyjętą powierzchnię dekoracyjną (np. przechodzące na imadła naczynia)Wybitnym przykładem jest skupienie aż 11 postaci wokół sfinksa siedzącego na kolumnie w mitologicznej scenie na pelike z Cerveteri (P. Ducati, Enciclopedia Italiana di scienze…, dz. cyt.).. W ich ujęciu, oprócz manierystycznego wydłużenia sylwetek (z ich polem wypełnionym drobnymi elementami), stosował zróżnicowane ujęcia głów (nawet en face i w trzech czwartych), często ujmowanych bardzo wyraziścieH. Marwitz, Der Kleine Pauly, dz. cyt., s. 1087..
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Paolo Enrico Arias: Hermonax. W Enciclopedia dell’arte antica, classica e orientale. Roma: Istituto della Enciclopedia Italiana