Dunn oraz Francuzi André Marie i Maxime Robin. Efektem modernizacji było wybudowanie w 1930 roku dwóch samolotów prototypowych.
Nie chcąc jednak tracić okazji wprowadzenia do linii samolotu rodzimej konstrukcji, w latach 1930-1931 wybudowano kolejne trzy prototypy samolotu NC (nr 105, 106 i 107). W samolotach kolejny raz zmniejszono rozpiętość skrzydeł, tym razem do 11 metrów oraz zamontowano je prosto, równolegle do kadłuba, bez wzniosu. Skrzydła usztywniono dwiema parami zastrzałów, przymocowanych do kadłuba (pierwotnie pierwszy z zastrzałów przymocowany był do goleni podwozia) oraz dodatkowymi naciągami i rozpórkami. Zmieniono układ zastrzałów podwozia. Uzbrojenie pozostało bez zmian, nadal składało się z dwóch karabinów maszynowych, ale tym razem, zamiast po bokach, zainstalowano obydwa karabiny klasycznie, na górze kadłuba tuż przed owiewką kabiny pilota. Maszyny zostały również wyposażone w nowe silniki Jupiter VII ze sprężarką o mocy 540 KM. Jednostki produkowała Nakajima na licencji. Prototyp numer 106 miał cylindry osłonięte pierścieniem Townenda. Po kilku lotach podobne rozwiązanie zastosowano na prototypie numer 107. Samoloty różniły się między sobą również kształtem lotek i usterzenia.